Herman Meinhardt in het spotlicht

Solist in een groep

Leeftijd, daar wil Herman Meinhardt het eigenlijk liever niet over hebben. “Veel belangrijker is hoe je je voelt. Hoe je conditie is. Wat je motivatie is”, zegt hij met overtuiging. Niet het getal telt, maar de beweging. Zo bezien is Herman 65 jaar. Echtgenoot, vader, opa, vrijwilliger: volop in beweging, altijd met zorg en aandacht voor mensen.

Herman is geboren in Rotterdam, groeide vanaf zijn negende op in Utrecht en kwam in 1970 in Gorinchem te wonen, na zijn militaire dienst. Als kind was hij, in zijn eigen woorden “nieuwsgierig en speels”. Hij trok er graag op uit. Zó graag zelfs, dat ze hem weleens moesten zoeken. “Soms met de politie erbij,” herinnert Herman zich lachend. “Ze vonden me een keer tussen de tramrails. Anderen dachten dat ik verdwaald was, maar ik zat daar gewoon lekker te spelen.”

Eigen ding

Dat beeld van dat jongetje blijft hangen: iemand die de wereld verkent, zonder veel ophef, op zijn eigen manier. Iemand die graag zijn eigen koers vaart, maar niet los van de mensen om hem heen. Herman verwoordt dat zelf prachtig: “Ik ben weleens gekarakteriseerd als een solist in een groep. Dus ik kan niet zonder de groep. Maar ik wil wel graag mijn eigen ding blijven doen.”

Thuis bij Tonnie

Herman heeft drie zussen en een broer. Zijn jeugd noemt hij goed, maar niet uitgesproken warm. “Er was één grote handicap. We praatten bij ons thuis niet. Daar had ik als kind niet zo’n last van, ik wist niet beter. Maar toen ik mijn vrouw Tonnie leerde kennen, we waren toen allebei 18 jaar, voelde ik pas wat ik had gemist. In haar familie spraken ze juist veel met elkaar. Ik wist niet wat me overkwam en voelde me daar erg thuis bij.”

‘Iets’ met zorg

Via de kweekschool ontdekte Herman langzaam beter wie hij was. Voor de klas staan bleek uiteindelijk toch niet zijn bestemming. Tijdens zijn diensttijd begon zich een andere richting af te tekenen. Hij koos voor fysiotherapie. Waarom? “Voor mensen willen zorgen. Dat kwam toen eigenlijk al boven drijven.”

Van fysiotherapie naar ouderenzorg

‘Zorgen voor’ is absoluut de rode draad in zijn leven geworden. Hij werkte eerst als fysiotherapeut. Groeide door naar leidinggevende functies. En hield zich bezig met de organisatie van verpleeghuiszorg in verzorgingshuizen. Daarmee maakte hij van dichtbij mee hoe de ouderenzorg veranderde. Herman zag hoe wonen en zorg steeds meer in elkaar gingen grijpen.

Mooiste werk

Als Herman vertelt over zijn tijd als coördinator in een hospice in Dordrecht, raakt hij zichtbaar geroerd. “Het mooiste werk dat ik gedaan heb,” zegt hij. “Palliatieve zorg is zo’n belangrijke vorm van zorg voor mensen. In een hospice draait het niet om het leven rekken, maar om iets anders. Je voegt daar kwaliteit aan het leven toe.”

Vrijwilligerswerk

Na zijn pensioen stopte Herman niet met werken. Integendeel. Hij bleef nog jaren professioneel haptotherapeut. Daarnaast kennen wij hem in het sociaal domein vooral als lid van de Wmo-adviesgroep. Ook als vrijwilliger bij Generaties Ouderen (Genero), hét netwerk voor ouderenparticipatie in de regio Zuidwest-Nederland, blijft hij zich inzetten voor ouderen, zorg en wonen.

Motivatie

Wat hem drijft? “Ik denk dat ik goed zie welke problemen er zijn bij het ouder worden en hoe je daar op een goede manier mee om kunt gaan. Ik heb niet de pretentie dat het allemaal lukt hoor. Maar ik vind wel dat je daarnaar moet streven. Dat is mijn motivatie.”

De werkvloer op

Hij gelooft sterk in samenwerken, zichtbaar zijn, in gesprek blijven met elkaar. En in het betrekken van de doelgroep. “Organisaties die hun eigen plan trekken zonder de mensen om wie het gaat erbij te betrekken, dat helpt niet. En toch gebeurt dat nog vaak, het is hardnekkig. Mijn stelregel voor managers is dan ook om minstens een halve dag in de week op de werkvloer te werken. Want dan weet je waar het over gaat.” 

Blauw

En buiten vrijwilligerswerktijd? Herman houdt van het voorjaar en van de zomer. Van klassieke muziek. Van muziekreizen met zijn Tonnie. Van lezen, hij zit zelfs in twee leesclubs. Daarnaast organiseert hij concerten in de Koepelkerk in Arkel. Zijn lievelingskleur is blauw, hij draagt dat ook het liefst. “Blauw is voor mij verwant aan de zee, aan de lucht, aan de ruimte.”

Hij slaat zijn handen in de lucht om deze woorden kracht bij te zetten. En dan zie je ineens die speelse kant van Herman, dat avontuurlijke jongetje dat erop uit wil trekken!