In het spotlicht: Michiel Geursen

Van onderwijsman tot wethouder Lerende stad

Toen Michiel als kleuter een bril kreeg en een lui oog moest afplakken, had zijn juf Rita een fantastisch idee. De sticker die na de pauze van zijn oog mocht, ging in een speciaal schriftje. Daarop mochten klasgenootjes kleuren en tekenen. “Zij maakte er iets speciaals van. Daardoor was ik er niet meer het mikpunt van,” blikt hij warm terug. Michiel Geursen kreeg zo op jonge leeftijd al twee belangrijke lessen: kijken naar wat er achter het eerste gezicht zit en van een potentieel probleem een kans maken.

Vandaag de dag zit Gorcumer Michiel als kersverse wethouder Lerende stad van Gorinchem – en als wijkwethouder voor Wijdschild en Laag Dalem (inclusief de Donken) – aan de bestuurstafel. Met onder meer sport, onderwijs, diversiteit en inclusie in zijn portefeuille. Een prachtige match, want de passie voor het onderwijs stroomt al ruim twee decennia door zijn aderen.

Onderwijs

Hij kent de onderwijswereld van binnenuit en leerde die van verschillende kanten kennen. Vanuit de student, de docent, het beleid, de medezeggenschap én het bestuur. Als onder meer docent, studieadviseur, beleidsadviseur, trainer, coördinator, projectleider en strategisch (communicatie)adviseur. Bij de Universiteit van Amsterdam, Hogeschool van Arnhem en Nijmegen en de MBO Raad.

Het mbo

“Bij de MBO Raad is mijn liefde voor het mbo en het vakmanschap ontstaan. Ik voel me nog steeds een ambassadeur voor het mbo. Het is fantastisch om te voorkomen dat studenten uitvallen. En te zorgen dat ze voldoende skills meekrijgen om staande te blijven in de samenleving”, vertelt hij enthousiast.

Er niet bij horen

Die wens om anderen te versterken en een veilige basis te bieden, heeft een diepe oorsprong. Als kind en puber ervaarde Michiel hoe hard de wereld kan zijn. Op zijn tiende verhuisde hij met zijn oudere zus mee naar een andere basisschool in een naastgelegen dorp. Michiel: “Op mijn nieuwe jenaplanschool voelde ik me als een vis in het water. Maar in mijn eigen wijk veranderde er iets. Ik hoorde er niet meer bij, want ik zat niet meer op de school in de wijk.”

Schildpadtactiek

Op de middelbare school werd hij gepest. Zelfs met zijn homoseksualiteit nog vóór hij daar zelf een benul van had. “Als kind en als puber trok ik me terug en was ik meer op de achtergrond. Juist om te voorkomen dat ik nog weer gedoe kreeg. Een soort schildpadtactiek.”

Constructief bijdragen

De omslag kwam toen hij besloot zijn stem te laten horen. Michiel koos er al jong bewust voor om op te komen voor anderen door constructief bij te dragen in de leerlingenraad en de studentenpolitiek. “Mensen namen serieus wat ik zei, en dat gaf een basis voor zelfvertrouwen”, legt hij uit.

Op het podium

Hij groeide na zijn studie communicatie en politicologie aan de Universiteit van Amsterdam door via diverse banen. Van een journalistieke stage bij een klein persbureau in het gebouw van de Verenigde Naties in New York. Tot rollen als medezeggenschapstrainer, coach en Ombudsman voor medewerkers bij Tilburg University en de Vrije Universiteit. Ook binnen de scouting zette hij zich intensief in voor sociale veiligheid. De schildpadtactiek maakte definitief plaats voor het podium. Gedreven door de visie dat een betere omgeving bij jezelf begint.

Investeren in menselijk contact

Rode draad? Hij antwoordt: “Mensen, communicatie, invloed en de vraag hoe je ervoor zorgt dat mensen elkaar blijven vinden. Het gaat vaak mis als het goede gesprek aan het begin niet wordt gevoerd. Dan raken mensen elkaar uit het oog en gaan belangen een grotere rol spelen. Probeer daarna de weg terug nog maar eens te vinden.” Daarom investeert Michiel liever aan de voorkant in menselijk contact. Juist andere invalshoeken maken besluiten volgens hem beter. “De slimme ideeën komen echt niet altijd uit de bestuurslagen. Die zitten juist ook op de werkvloer”, weet hij uit ervaring.

Diversiteit en inclusie

Als wethouder wil hij al die ervaring inzetten voor Gorinchem. Juist op het vlak van diversiteit en inclusie ligt er een grote persoonlijke drijfveer. “De angst voor afwijzing om wie je bent, is een struggle die ik zelf ken en die nooit helemaal verdwijnt. Ik weet hoe cruciaal steun en zichtbaarheid zijn.”

Tegenbeeld zijn

 “Ik liep tijdens mijn eigen coming-outproces een keer alleen op het strand. Wat mij toen erg raakte, was dat ik twee jongens hand in hand zag lopen. Toen dacht ik: oh, het kan dus wel. Je kunt gewoon mainstream zijn en homoseksueel. Als ik daar nu als wethouder, of als gezin samen met mijn man Michel en onze geadopteerde zoon Leo, een tegenbeeld in kan zijn en aan kan bijdragen, dan is dat ontzettend waardevol.”

Gorinchem regenboogstad

Michiel maakt zich oprecht zorgen over de toenemende intolerantie en het verharde ‘wij-zij-denken’ in de samenleving. “Dat wordt vaak aangewakkerd door de bubbels op sociale media. Juist daarom wil ik Gorinchem als regenboogstad écht betekenis geven. We roepen wel dat we een stad van tolerantie zijn, maar wat betekent dat nou concreet? Wat merken inwoners, scholieren en jongeren daarvan? Ik ga me er hard voor maken dat we dat begrip meer laden, samen met de stad en onze partners. We willen dat iedereen hier fijn kan wonen en leven.”

En zo is de cirkel weer rond. Wat juf Rita destijds in het klein betekende in haar klaslokaal, hoopt Michiel nu in het groot te betekenen voor de hele stad: dat wat anders of ingewikkeld lijkt, juist iets speciaals en waardevols maken.