Jan Kant in het spotlicht

Een leven lang Lingewijk

Wie Jan Kant kent, weet: stop er een kwartje in en je krijgt voor 2 euro terug. Het was dus een heel uitvoerig en hartelijk gesprek met hem ;-). Over zijn achtergrond, zijn drijfveren en zijn toekomstplannen. En over de Lingewijk.

Jan Kant is een trotse Lingewijkbewoner. Als je hem over zijn wijk hoort praten, hoor je verknochtheid. Een plek waar hij van houdt en waar hij voor gaat. Dat is misschien wel de kern van Jan: geen man van borstklopperij, wel van aanpakken. Zelf zegt hij: “Ik ben echt een Gorcumer en een echte Lingewijker.” 

Gezin van zeven

Jan is onlangs 69 geworden. Hij kwam ter wereld in het hart van Gorinchem, bijna onder de toren in de binnenstad. “Toen ik vier jaar was, verhuisde ik met mijn ouders en twee broers naar de Lingewijk. Naar een groter huis en meer ruimte voor de kinderen om te spelen. Onze familie gezin groeide daar uit tot een gezin van zeven. En ik ben er nooit meer weggegaan.”

Zandvoort

In de volksmond heet de Lingewijk, in 1920 gebouwd voor werknemers van De VriesRobbe, voor hem nog altijd Zandvoort. “Een eiland, met aan de ene kant de Linge en aan de andere kant het Merwedekanaal. Je moet altijd een brug over om er te komen. Misschien dat de wijk daarom van oudsher zo’n eigen karakter heeft. Ooit gesloten, een beetje op zichzelf, nu levendig en vol energie. En altijd: hecht.”

Mensenmensen

Jan groeide op in een warm nest. Bij de familie Kant was ruimte. Voor elkaar, voor anderen, voor gezelligheid. “Het belangrijkste dat ik van thuis uit heb meegekregen? Dat je met iets kleins ook heel gelukkig kan zijn. En dat je het met elkaar moet doen. Wij zijn van huis uit echt allemaal mensenmensen.”

Voetbal

Als jongen was hij veel buiten. De wijk grensde toen nog veel meer aan open ruimte, weilanden, slootjes. Voetbal kreeg al vroeg een grote plek in zijn leven. En niet alleen als speler. Op zijn veertiende begon hij als medetrainer. Daarna volgden tientallen jaren in de voetballerij, als scheidsrechter, grensrechter, bestuurder.

Tuinder in de dop

Hij ging in Gorinchem naar de landbouwschool. Buiten werken, met zijn handen, in het groen: hij wilde zelfstandig tuinder worden. Toch liep het anders. Zijn neef, die een tuinderij had waar Jan in de vakanties werkte, raadde het hem af: “Geen droog brood in te verdienen.”

41 jaar bij Attema

Hij ging als tuinman werken bij een hoveniersbedrijf in Sliedrecht. Daarvoor reisde hij negen jaar vaak richting Den Haag/Rotterdam. “Al die files, ik kreeg daar genoeg van. Reden om te solliciteren bij het kunststofproductiebedrijf Attema in Gorinchem, waar een technische functie vrijkwam. Daar heb ik uiteindelijk 41 jaar gewerkt.”

Kansen voor De Bogerd

We schrijven 2012: buurtcentrum De Bogerd dreigt te verdwijnen. De organisatie die het tot dan toe beheerde, moest keuzes maken door teruglopende subsidie. De deuren dreigden te sluiten. Einde verhaal? Jan en zijn vrouw Jenny zagen kansen. Zijn moeder kwam er geregeld en deed mee aan activiteiten. Wijkbewoners kwamen er voor ontmoeting, beweging en contact. “Laten we kijken of we een stichting kunnen oprichten om zo dit gebouw open te kunnen houden”, besloot het echtpaar.

Fulltime vrijwilligers

Zo gezegd, zo gedaan. Sindsdien zijn Jan en Jenny, samen met een groep vrijwilligers, de drijvende kracht achter De Bogerd. Ze houden de plek draaiend, organiseren, regelen, zijn aanwezig. Alles op vrijwillige basis. Ze zijn er naar eigen schatting zo’n veertig uur per week – per persoon – mee bezig. Fulltime vrijwilligers dus.

“Het wordt soms nog gezien als iets ‘oubolligs’, terwijl dat helemaal niet zo is. Iedereen is welkom. En wie een nieuw idee heeft voor een activiteit, moet vooral komen. Dan gaan we kijken wat mogelijk is. Het glas is altijd halfvol”, verzekert Jan.

Een levende wijk

Die open houding zie je ook terug in hoe hij naar de wijk kijkt. Hij kent de Lingewijk van vroeger, een vrij gesloten gemeenschap. Het was voor buitenstaanders moeilijk om ertussen te komen.

Maar hij ziet ook hoe de wijk veranderde. Door renovatie, nieuwbouw en jonge gezinnen kwam er nieuw leven bij. “Het leeft gewoon. Je ziet weer volop kinderen.” Dat wil niet zeggen dat er niets meer te wensen is. Jan: “Een huisarts in de wijk, bijvoorbeeld. En meer kleinschalige winkels, zoals vroeger.”

Veel betrokkenheid

De samenwerking met de gemeente Gorinchem ervaart Jan als prettig en constructief. Vanuit De Bogerd denkt hij vaak mee over initiatieven in de wijk. Ook haakt hij aan bij projecten die in de Lingewijk starten, zoals het project Betrokken Lingewijk. Juist omdat er veel betrokkenheid is en mensen elkaar weten te vinden, is de Lingewijk volgens hem vaak een logische plek om nieuwe ideeën uit te proberen. Jan waardeert dat partners hier samen optrekken en dat er ruimte is om met elkaar te kijken wat werkt voor de wijk en haar bewoners.

Jan de familieman

Achter de vrijwilliger en de wijkman zit ook een familieman. Iemand die elke dinsdagavond reserveert voor zijn moeder in het Gasthuis. Geen vergadering, geen afspraak, geen uitzondering. Die avond is voor haar. Een man die trots praat over zijn twee dochters en zijn kleinkinderen. En die, nu hij twee jaar met pensioen is, ook voelt dat er een andere fase aankomt. Met wat meer ruimte om samen met Jenny te fietsen, te wandelen en te genieten van hun stacaravan op de camping in de Achterhoek.

Tijd om los te laten

Jan en Jenny willen het beheer van De Bogerd op termijn graag overdragen. Niet omdat de liefde ervoor weg is, maar omdat het ook goed is om los te laten. “Maar dat moet dan wel goed gebeuren. Met respect voor de mensen. Met oog voor wat de plek betekent en wat de mogelijkheden zijn”, zegt Jan tegen geïnteresseerden. 

Wil je meer weten over De Bogerd, heb je ideeën voor activiteiten en/of heb je oor naar de functie van beheerder? Neem contact met Jan: (0183) 820 284, info@stichtingdebogerd.nl.